Werkgeluk Zeeland: Afscheid

Afscheid nemen van je baan en het is niet jouw keuze.
Niemand zet het op z’n bucketlist. Maar je komt er vaak sterker uit dan je denkt.

Ik sprak laatst iemand.
Operationeel manager. Ervaren. Stevig in zijn vak.

Zijn functie verdween.
Hij zag het aankomen en dacht: oké, even schakelen en door.

Dus hij ging aan de slag:
Netwerken
Solliciteren
CV finetunen

Plan: binnen een paar weken weer aan de slag.
Max twee maanden.

En toen… realiteit.

Afwijzingen
Geen reacties (ik blijf me nog steeds verbazen)
Twijfel die je liever niet voelt

En ja, dat moment kennen we allemaal:
dat je ineens denkt… ligt het aan mij?

Laat me daar heel duidelijk over zijn:
nee.

De arbeidsmarkt is geen rechte lijn.
Het is geen kwestie van “ik doe A, dus gebeurt B”.

Soms duurt het gewoon langer.
Niet omdat jij niet goed genoeg bent,
maar omdat timing, context en keuzes samenkomen.

Zelfs het UWV kwam met “rouwverwerking”.
Zijn reactie: dat is niets voor mij.

Maar eerlijk?
Er zit wel een kern van waarheid in.

Je neemt afscheid van:

Dat schuurt. En dat mag.

Maar hier zit ook het kantelpunt

Je leert jezelf opnieuw positioneren
Je ontdekt wat je écht belangrijk vindt
Je bouwt veerkracht waar je de rest van je loopbaan op leunt

En precies dat gebeurde.

Niet binnen 2 maanden.
Maar iets later.

Nieuwe baan. Nieuwe start.
En misschien nog wel belangrijker:
meer zelfvertrouwen dan daarvoor.

Dus als jij nu in die fase zit:

Hou vol.
Blijf bewegen.
En wees iets milder voor jezelf.

Je hoeft het niet perfect te doen.
Je hoeft het alleen maar vol te houden.

Je bent dichterbij dan je denkt.

Herkenbaar? Of zit jij nu midden in zo’n overgang?